نوشته ی دکتر صادق طباطبایی :

آري، پرويز عزيز ما هم رفت؛

پرويز براي دوستانش " خود" نمي شناخت؛

تواضع و خلوص و فروتني در درياي وجودش؛ همچون ادب و هنرش بيكران بود؛

محفل آرا و شمع بزم ياران بود؛

مرحوم استاد عبادي او را بزرگترين و با ذوق ترين آهنگساز معاصر در موسيقي مقامي ايران مي شناخت؛

آري؛ پرويز هم رفت؛

آنچه با خودش كرد؛ به خودش و خدايش مربوط است؛ ولي براي كسان و دوستانش جز خير و نشاط و توفيق نمي خواست؛

جا دارد در فقدش زمزمه كنيم؛

 اي راحت دل، رفتي و ما را زفراقت ؛ جز شكوه زهجران تو كار دگري نيست

آري، پرويز هم رفت، نوبت ما هم مي رسد؛

كي؟ چه جور؟ خدا مي داند.؛

فقط بايد آرزو كنيم و اميدوار باشيم كه بندگان خدا در غم از دست دادن ما، بر پدران و مادرانمان رحمت فرستند و از ما به نيكي ياد كنند.

خدا رحمتش كند.

صادق طباطبایی

سی ام شهریور ماه 1388 ـ دوسلدرف

شعری از دکتر مسعود عطایی در سوگ پرویز مشکاتیان:

مشکات ز دنیا رفت ، رامشگر ِ ایرانپور

افسوس که شد پرویز  از همنفسان مهجور

در خانه ی خود تنها ، بیگانه به شهر ِ خود

سی سال تحمل کرد خونریزی وظلم وزور

فریاد کمک می زد  ، پیدا  ز رُخش شِکوه

افسوس که کر بودند  دو رو بر او ، یا کور

سرشار ز دانش بود ،در فکر پژوهش بود

در چشم ِدَدان  لا کن یک وصله ی بس ناجور

گلخانه ی آهنگش  ، بکر و خوش و بی همتا

آورد دو صد نغمه  بیرون  ز دل سنتور

در بین رقیبانش  او یک سر و گردن بیش

با اینهمه بود امّا از لاف زدن ها دور

زود از بر ما  برخاست  ، کس پُر نکند جایش

اینگونه هنرمندی حیف است رَوَد در گور

روحش تک و تنها نیست ، در محفل هم نامش

پرویز شد اکنون با ، یاحّقی من محشور

دیگر که بسازد حال ، بیداد و نوایش را

آن کیست که بنوازد چون او به جهان ماهور  ؟

گوری که در آن خفته ست  این خالق ِ جاویدان

از روشنی  جانش چون روز شود پُر نور

کم باشد اگر گوئیم  دُردانه ی  جادوگر

شایسته که نامیدش  فیروزه ی نیشـابور  ! 

مسعود عطائی

21.09.2009